پرداخت Surfshark

Surfshark سه سطح دارد. Starter خودِ وی‌پی‌ان به‌همراه مسدودکننده‌ی تبلیغ و ردیاب و هویت‌های جایگزین است. One یک آنتی‌ویروس، یک موتور جست‌وجوی خصوصی و هشدار نشت داده اضافه می‌کند. One+ سرویس Incogni را اضافه می‌کند که به‌جای شما از دلالان داده درخواست حذف اطلاعات می‌کند — سطحی که وقتی کاهش رد پای داده‌ی موجودتان به‌اندازه‌ی رمزنگاری ترافیک جدید اهمیت دارد، ارزش بررسی دارد.

برای قیمت، به‌جای سطح امکانات، مدت صورتحساب را انتخاب می‌کنید: پرداخت ماه‌به‌ماه با فاصله‌ی زیاد گران‌ترین حالت است، در حالی که دوره‌های ۱۲ و ۲۴ ماهه نرخ ماهانه‌ی مؤثر را به‌شدت پایین می‌آورند و اغلب با ماه‌های رایگان تبلیغاتی تخفیف بیشتری هم می‌گیرند. تمدید معمولاً با نرخی بالاتر از دوره‌ی معرفی انجام می‌شود، پس قیمتی که با آن ثبت‌نام می‌کنید همان قیمتی نیست که یکی دو سال بعد می‌پردازید.

ما عمداً اینجا عدد دقیق نمی‌نویسیم. Surfshark تقریباً همیشه کمپین تخفیف دارد و قیمت‌ها بر اساس مدت، سطح و منطقه فرق می‌کنند؛ هر عددی در این پاراگراف ظرف چند هفته غلط می‌شود. پیش از تأیید، مبلغ نهایی صفحه‌ی پرداخت را بخوانید و هم قیمت معرفی و هم قیمت تمدید را یادداشت کنید.

اینجاست که مهبیت جا می‌گیرد. یک کارت مجازی مسترکارت صادر می‌کنید، با تتر شارژش می‌کنید و در صفحه‌ی پرداخت Surfshark وارد می‌کنید. تتری که واریز می‌کنید به موجودی دلاری قابل خرج تبدیل می‌شود و می‌توانید بدون حساب بانکی خارجی یا کارت فیزیکی، یک پلن بلندمدت وی‌پی‌ان بخرید.

درباره‌ی شواهد: یک کارت واقعی مهبیت به Surfshark پرداخت کرد و تراکنش تسویه شد. این تراکنش با شرح کیف پول Google Pay ثبت شد، یعنی کارت از طریق Google Pay به‌عنوان کیف پول ارائه شده بود، نه اینکه مستقیماً در صفحه‌ی پرداخت خود Surfshark تایپ شده باشد. پول به Surfshark رسید و کارت پذیرفته شد — اما هنوز پرداختی مستقیماً از صفحه‌ی پرداخت خودشان ثبت نکرده‌ایم، و ترجیح می‌دهیم همین را بگوییم تا اینکه ادعا را بزرگ‌تر کنیم.